Moja praktyka lokuje się na przecięciu zmysłowości i refleksji intelektualnej, dokumentalności i poetyckiego gestu, dramaturgicznej konstrukcji i procesualnej otwartości. Jej centralnym elementem jest research: archeologia idei, przywracanie zapomnianych historii, wydobywanie marginalizowanych głosów. Przeszłość traktuję jako punkt wyjścia do namysłu nad współczesnością, a współczesność – jako filtr nałożony na spojrzenie wstecz.

W moich scenariuszach filmowych przywracam widoczność postaciom takim jak ezoteryczka Agnieszka Pilchowa, żona Stanisława Wyspiańskiego – pochodząca z chłopstwa Teodora Pytko czy queerowy Jarosław Iwaszkiewicz.

Tworzę również projekty, w których podejmuję bardzo aktualne kwestie, m.in. Wood, Wood, Wood – Nothing’s Ever Good – badawczo-artystyczny projekt o Puszczy Białowieskiej – oraz Wspólnota Śniących, poświęcona cielesności i snom, zrealizowana w czasie pandemii.

Poruszam się między teatrami instytucjonalnymi a przestrzeniami offowymi. Eksperymentuję z językiem i formą sceniczną, czerpiąc z perspektyw feministycznych, queerowych i biopolitycznych. W moich pracach integruję współczesną filozofię, dyskurs naukowy i poezję, wierząc, że literatura – w każdej postaci – poszerza zakres wrażliwości i wiedzy.

Kolektywny proces twórczy jest dla mnie fundamentalną wartością. To intensywna przestrzeń wymiany, w której najciekawsze idee rodzą się nie z jednostkowej wizji, lecz z emergencji – z tego, co wyłania się w dialogu, napięciu i współobecności. Fascynuje mnie jego ożywcza energia, nieprzewidywalność i potencjał zmiany.

Wierzę w sztukę partycypacyjną jako medium wspólnej refleksji i budowania relacji, które w codziennych warunkach nie mają szansy się ujawnić. Z pasją dzielę się wiedzą i narzędziami – prowadzę warsztaty dla dzieci, młodzieży i dorosłych, a także wykłady dla studentów Szkoły Filmowej w Łodzi.

Wciąż uczę się rzeczywistości, nieustannie ją badam i opowiadam ją na nowo.