Sceniczna fantazja wychodzi od medialnej sensacji: podopieczne szczecińskiego fokarium wystawiły Grażynę Adama Mickiewicza, podważając przekonanie o wyłączności człowieka na sztukę. Incydent prowokuje kryzys teatru instytucjonalnego oraz desperacką próbę aktorów odzyskania widowni. Tekst staje się autoironiczną refleksją nad lękiem teatru przed utratą znaczenia.

Tekst napisany wspólnie z Michałem Kurkowskim i opublikowany w „Dialogu" powstał na bazie dzienników Jarosława Iwaszkiewicza oraz listów do Jerzego Błeszyńskiego – dokumentów odsłaniających relację między pisarzem a młodszym o czterdzieści lat robotnikiem chorym na gruźlicę. Opowieść przyjmuje formę retrospekcji prowadzonej po śmierci Jerzego, w której Iwaszkiewicz obsesyjnie rekonstruuje prawdę o ich związku. Wprowadzając fragmenty homoerotycznej powieści Efebos Karola Szymanowskiego, tekst sytuuje tę historię w kontekście rewizji queeru w Polsce lat 50.

Inspirowany freudowską rozprawą o Mojżeszu tekst prowadzi zdezorientowanych bohaterów przez świat „po katastrofie”, w którym tradycyjne narracje utraciły moc. Buduje przestrzeń radykalnej niepewności, gdzie sens rozpada się szybciej niż zdąży się uformować, a postacie funkcjonują bez mapy i ostatecznych odpowiedzi – ucząc się wyobraźni zamiast pewności.

Powstały w procesie improwizacji aktorskich, tekst zawiera fragmenty Ja i Ty Martina Bubera (tł. Jan Doktór), O pewności Ludwiga Wittgensteina (tł. Bohdan Chwedeńczuk), Tysiąca plateau Gilles’a Deleuze’a i Félixa Guattariego (tł. Bogdan Banasiak) oraz wykładów Rosi Braidotti.

Tekst eksploruje psychozę nie jako chorobę, lecz jako ludzką dyspozycję do wytwarzania sensów w sytuacji kryzysu. Pięć postaci zawieszonych między terapią a rytuałem krąży między różnymi sposobami objaśniania świata – od starożytnych teorii humorów po astrologię i psychoterapię – próbując nadać strukturę rzeczywistości, która przestała być stabilna.

Powstały w procesie improwizacji aktorskich, tekst zawiera fragmenty Niewczesnych rozważań Friedrich Nietzschego (tł. Leopold Staff), Siedmiu kazań do zmarłych Carla Gustava Junga (tłumaczenie anonimowe), O śmiechu Demokryta Pseudo-Hipokratesa (tł. Krystyna Bartol) oraz eseju Trauma bezkresu Marcina Polaka.

Tekst powstał na motywach młodopolskiej powieści Wampir Władysława Stanisława Reymonta oraz w procesie improwizacji aktorskich. Historia Zenona wikłającego się w londyńskie kręgi spirytystów i teozofów, którego fascynacja ezoteryką przeradza się w doświadczenie rozpadu, staje się pretekstem do namysłu nad  duchowością w świecie, gdzie każda próba dotknięcia transcendencji grozi kiczem lub ironią.  

Adaptacja oparta na przekładzie Stanisława Barańczaka przekształca komedię Szekspira w studium patriarchalnej władzy i manifest o sztuce. W Atenach ciało i miłość podlegają jurysdykcji państwa i ojca, a teatr legitymizuje autorytarny porządek. Las jawi się jako strefa miłosnej i twórczej wolności – lecz ta utopia nie wytrzymuje konfrontacji z przemocą. Tekst bada napięcie między emancypacyjnym potencjałem sztuki a jej podatnością na instrumentalizację, opowiadając o buncie zagrożonym wchłonięciem przez porządek, przeciw któremu występuje.

Tekst powstał na motywach Listopada. Romansu historycznego z drugiej połowy XVIII wieku Henryka Rzewuskiego – powieści o „wojnie polsko-polskiej" czasów Stanisława Augusta, w której dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu między tradycjonalizmem szlacheckim a oświeceniową modernizacją. Baśniowe motywy – podział majątku, zaręczyny nad grobem, choroba króla – zostają przepisane z języka polityki na język afektu: niemożność pogodzenia sprzecznych porządków wybucha histerią, odrętwnieniem i paraliżem.

Adaptacja Ksiąg Jakubowych Olgi Tokarczuk napisana wspólnie z Janem Czaplińskim. Historia Jakuba Franka, który w XVIII wieku przekonał kilka tysięcy podolskich Żydów do porzucenia judaizmu i przyjęcia chrześcijaństwa, staje się pretekstem do opowieści o transgresji, migracji i poszukiwaniu wolności w świecie pełnym wykluczenia. Tekst splata wymiar społeczny – wędrówkę wspólnoty szukającej miejsca w strukturach państwa, które ją odrzuca – z wymiarem duchowym i cielesnym doświadczeniem wiary.

Adaptacja klasycznej powieści Henry'ego Jamesa w przekładzie Marii Skibniewskiej przepisuje historię Isabel Archer jako traktat o współczesnej Europie i jej paradoksach. Młoda Amerykanka przybywa na stary kontynent z marzeniem o wolności – otrzymuje spadek, który ma zagwarantować jej niezależność, lecz wchodzi w relację opartą na kontroli i ekonomicznej zależności. Jej los staje się figurą Europy zawieszonej między ślepym kultem tradycji a logiką kapitału, między deklarowaną emancypacją a realnym ograniczeniem wolności i wyobraźni.

Tekst wyrasta z tradycji myślenia o kosmosie jako przestrzeni dźwięku i znaczenia – od pitagorejskiej harmonii sfer po współczesne projekty nasłuchiwania w kosmicznym szumie sygnałów od innych cywilizacji. Bohaterowie uczestniczą w społecznościowym programie naukowym SETI@home, gdy pojawia się tajemniczy sygnał rozprzestrzeniający się w sieci niczym wirus. Zwołane zostaje tajne zebranie na parkingu galerii handlowej. Racjonalny porządek stopniowo ulega deformacji: idee poznania ustępują panice i projekcjom. W tekście wykorzystano fragment Głosu Pana Stanisława Lema.